Wieczór, który się nie liczył w kalendarzu

[nichollegreasy]

Praca w logistyce potrafi wypić z człowieka cały zapas cierpliwości, zwłaszcza gdy styczeń nie chce się skończyć. Miałem tydzień wolnego, ale nie takie wakacje, o jakich się marzy. Wszyscy znajomi pracowali, miasto szare, a ja po trzech dniach siedzenia w domu z serialami zacząłem wiercić dziurę w fotelu. Żona mnie wysłała na spacer, a ja postanowiłem, że zamiast kolejnego odcinka obejrzę coś, co zawsze odkładałem na później – cały folder, który dostałem od kumra jeszcze w grudniu.

Nie chciałem ogromnych wygranych. Ludzie często piszą, że kazyna to tornado emocji, ale dla mnie to była po prostu próba zabicia czasu. Zarejestrowałem się w casino vavada bez specjalnych oczekiwań. Pamiętam, że wpłaciłem sto złotych na start, otworzyłem taki prosty slot z owocami i wcisnąłem spin. Zero myślenia, zero strategii, tylko czyste „sprawdźmy"". Pierwsze dziesięć minut to było nudne kręcenie bez niczego. Kliknąłem jeszcze raz, potem kolejny i nagle z dolnego rogu ekranu zaczęły się wysypywać złote trójki. Zanim zdążyłem zrozumieć reguły, miałem na koncie prawie tysiąc złotych.

Może to śmieszne, ale tego wieczoru nie czułem ogromnej radości z liczb. Ważniejsze było to, że po raz pierwszy od wielu miesięcy przestałem myśleć o raporcie, o awariach magazynu, o tym, że szef poleci coś na ostatnią chwilę. Zwolniłem. Zostawiłem automat, wyłączyłem monitor, zaparzyłem herbatę. Wtedy dotarło do mnie, że od dawna nie robiłem niczego, co nie miałoby celu. To była czysta własna przyjemność.

Następnego dnia opowiedziałem o wszystkim koledze z pracy – prywatnie, bo to taki temat, o którym w biurze mówi się szeptem. On tylko pokręcił głową i powiedział, żebym ostrożnie. A ja przecież nie chciałem odgrywać się ani niczego udowodnić. Po prostu na kilka godzin zamieniłem moją codzienność na grę, która wymagała tylko klikania i odrobiny wiary, że może trafić się coś nietypowego. I tego dnia właśnie chciałem spróbować po raz drugi. Wiedziałem już, że casino vavada ma takie szybkie turnieje, gdzie wystarczy postawić parę złotych na prostą grę stołową. Wybrałem trochę mniej typową ruletkę z prawdziwym krupierem. Było w tym coś sympatycznego – widziałem, jak ktoś na żywo obraca kołem, słyszałem szum kuli i czułem się jak w wesołym miasteczku.

Nie będę Wam wmawiał, że skończyło się na jednym wieczorze. Przez tydzień urlopu wchodziłem do tego na chwilę: czasem po śniadaniu, czasem wieczorem przed kolacją. Wyznaczyłem sobie zasadę, że wpłacam na konto tylko 20–30 złotych dziennie i to jest mój limit na rozrywkę. Traktowałem to tak samo, jakby ktoś poszedł do kina albo kupił dobrą książkę. W tych dniach wiele razy sięgałem po telefon właśnie po to, żeby sprawdzić, co słychać w automacie. I pamiętam taki wieczór, w którym nie wygrałem prawie nic, ale bawiłem się świetnie, bo w końcu pozwoliłem sobie nie gonić za wynikami. Czasem stała wygrana wcale nie jest ważna, ważna jest łatwość z jaką akceptujemy, że coś może pójść nie po naszej myśli.

Zacząłem myśleć o tym wszystkim zupełnie inaczej. Zawsze starałem się trzymać wszystko pod kontrolą, przewidywać każdy ruch, mieć plan B i plan C. A tu proszę: losowy generator mówi „nie"", i świat się nie kończy. Można spróbować jeszcze raz albo sięgnąć po herbatę i wrócić do oglądania śmiesznych filmów o kotach. Ta lekkość okazała się dla mnie cenniejsza niż niejedna podwyżka. Oczywiście zdaję sobie sprawę, że hazard bywa ryzykowny, ale gdy ma się w głowie granice, staje się tylko jedną z wielu rozrywek. Wiem, że niektórzy traktują to jak metodę na dorobienie się, co zawsze kończy się kłopotami. Dla mnie to był tymczasowy poligon, na którym mogłem potrenować umiejętność odpuszczania.

Trzeciego dnia, zanim kończył się mój urlop, spotkałem na mieście sąsiadkę. Rozmawialiśmy o wszystkim i o niczym, aż ona wspomniała, że ostatnio nie sypia ze stresu po projekcie. Miałem ochotę dać jej jakąś radę, ale potem pomyślałem, że każdy musi znaleźć własny sposób na to, by przewietrzyć głowę. Wieczorem, gdy usiadłem przed komputerem i zobaczyłem reklamę pewnej promocji w casino vavada, uśmiechnąłem się tylko pod nosem. Zrobiłem jedną małą wpłatę, zagrałem może cztery rundy w bakarata i wyszedłem. Żadnego pościgu za stratą, żadnego nagłego planu zrobienia kokosów. Po prostu bardzo naturalne zakończenie tej historii.

Największy zysk nie trafił na moje konto. To brzmi jak frazes, ale odkryłem, że potrafię usiąść wygodnie, kliknąć coś w internecie i jednocześnie rozliczyć się ze swoim rozdrażnieniem. Czy polecam wszystkim? No nie. To nie jest lekarstwo ani sposób na zarabianie. To po prostu gra, która albo siedzi w głowie, albo zostaje tam, gdzie jej miejsce. Ja nauczyłem się, że piękno tkwi we własnych zasadach. Dziś już nie loguję się do tamtego konta jakoś często, ale zawsze, kiedy mam ochotę na głupi eksperyment z przypadkiem, robię to z wewnętrznym spokojem, bo wiem, że kontroluję nie wynik, lecz swoje podejście do niego. I chyba o to w tym wszystkim chodziło.